|
 Onze wandelaar in de kijker , geboren op 29 augustus 1944 te Lede is thans in wandelmiddens bekend en beladen met vele titels en taken. Iedereen heeft hem weliswaar reeds op de Vlaamse , Waalse of zelfs buitenlandse wandelwegen tegen het lijf gelopen . Reeds op jonge leeftijd mocht hij mee met zijn tante en nonkel naar de Ardennen en het Groothertogdom Luxemburg. Op latere leeftijd werd hij verliefd op het wandelland bij uitstek , Oostenrijk . Ondertussen is hij reeds tientallen jaren voorzitter van een wandelclubje in de prachtige streek van het Pajottenland , toepasselijk Pajotten Hekelgem genaamd en meerdere jaren maakte hij deel uit van de beheerraad van onze wandelfederatie. Diverse onderscheidingen passeerden reeds de revue , maar met enige fierheid mag onze wandelaar in de kijker , zich de eerste Belg noemen die als ‘ International Master Walker ‘ in 1989 werd gelauwerd. Paul de Roy , want zo noemt onze wandelaar laten we graag zelf aan het woord :
WAG : Paul , vanwaar die passie voor het wandelen ?
“ Reeds van jonge leeftijd, werd ik meegenomen met de auto met tante en nonkel naar Luxemburg, waar de eerste wandelingen werden gemaakt. Het was er hier niet om te doen hoeveel kilometer er werd gewandeld, het was eerder de mooie natuur en de rust welke opgezocht werd. Eenmaal wat ouder, verlegde ik de grenzen en werd er regelmatig naar Oostenrijk gegaan, en daar was het opnieuw genieten van de mooie landschappen welke de bergen te bieden had, hier kwam de rust, de gemoedelijkheid en natuurlijk de prachtige omgeving op de eerste plaats.”
 WAG : Doch , pas in 1980 kwam U in aanraking met de Vlaamse recreatieve wandelsport.
" Inderdaad 1980 was de periode waar ik indertijd te Essene, nu Affligem, was gaan wonen en dat ik in contact kwam met de wandelclub De Pajotten uit Hekelgem. Na een eerste kennismaking ergens tijdens een algemene clubvergadering met enkele leden werd ik in augustus 1980 opgenomen als volwaardig lid van een wandelclub, de club telde destijds 99 leden. Al vlug had ik de wandelmicrobe te pakken en op 24 augustus 1980 nam ik deel aan mijn eerste officiële wandeltocht te Temse, namelijk de Mercatortocht over een afstand van 25 kilometer. De start was gegeven van iets wat ik toen nog niet voor mogelijk zou hebben gehouden en alles werd nauwkeurig bijgehouden in het wandelboekje. Het begon eigenlijk een gezonde verslaving te worden, want iedere week was het verlangen zo groot om te wandelen, er werd getracht te leven naar een gezonde ontspanning, en het was iedere week uitkijken waar men kon gaan wandelen. Het was een welgekomen verandering van het bureelwerk in de bank. Waarbij dank zij de vele binnenlandse verplaatsingen over geheel België en mijn kennis van het openbaar vervoer dankbaar gebruik maakte naar de diverse wandelstartplaatsen. Het aanbod was indertijd niet zo groot en er werd dan ook gebruik gemaakt om aan de wandelingen van ADEPS (Franstalige BLOSO) deel te nemen, trouwens in de tijd was er op meerdere zondagen in Vlaanderen geen wandelaanbod aan te treffen. "
WAG : En blijkbaar had u niet enkel de wandelmicrobe te pakken , maar lag ook een bestuursfunctie bij de Pajotten voor de hand ?
" De vroegere bestuursleden van de wandelclub De Pajotten hadden al vlug door dat er in mijn persoon , naast een meer dan regelmatige wandelaar ook wel eens een andere functie in de club zou zijn aangewezen. Er werd trouwens in de tijd naar een andere voorzitter uitgekeken, en zodoende werd me gevraagd toe te treden in het bestuur van de club en dan nog als voorzitter. Nadat de wandelclub in 1974 werd opgericht, nam ik vanaf 1983 definitief de taak van voorzitter op mij, een taak welke ik tot op heden nog steeds uitvoer. Op dat ogenblik had ik wel al kennis gemaakt met het wereldje van de wandelsport, reeds 183 officieel erkende wandelingen en in totaal 9.150 kilometer had ik inmiddels in mijn wandelboekjes laten noteren. Gelukkig voor de wandelaar sloten zich dan ook nog vele wandelclubs aan bij de federatie zodat het aanbod van wandelingen steeds maar bleef stijgen, bekijk maar eens de huidige Marching, meer dan 2000 wandelingen zijn er vermeld, dus eigenlijk een aanbod dat voor de wandelaar niet te versmaden is. "
 WAG : En zo had je ook een wandeldoel voor ogen ?
" Ja klopt , het is steeds van belang om een doel voor ogen te houden , maar het mag echter geen “ must “ zijn. En zo ging het ook met mij, ieder jaar werd er naar minstens 100 wandelingen gegaan, hetgeen nu einde november 2009 zich weerspiegeld in een totaal van meer dan 2.800 wandelingen en bijna 66.000 kilometer. In alle stilte wens ik mijzelf nog heel wat wandelingen en kilometers toe. Het was in mijn beginjaren steeds de betrachting om al wandelend de afstand rondom de aardbol te wandelen en dit doel heb ik reeds in 1997 bereikt, misschien lukt mij wel eens een tweede ronde. Als de gezondheid het toelaat zal ik dit hopelijk nog wel eens kunnen verwezenlijken. Dit zou waarschijnlijk wel al gebeurd zijn, maar gezien mijn niet zo jonge leeftijd meer wanneer ik officieel ben beginnen te wandelen (1980 , dus reeds 36 jaar), zal dit op hogere leeftijd moeten gebeuren. "
WAG : En met de Pajotten Hekelgem , ging het meteen voor de wind ?
" Inderdaad , het wandelclubje van indertijd, werd dan ook, dankzij de inzet van een dynamisch bestuur, een waardige wandelclub waar iedereen toch naar opkeek. Onze inzet werd dan ook beloond met het mogen organiseren van de Nationale Wandeldag 1987 te Hekelgem. Meer dan 11.000 deelnemers kwamen het landelijke Hekelgem en de prachtige streek van het Pajottenland opzoeken. Het werd een hoogdag voor de wandelsport en onze gemeente. Bij vele kranten haalden wij de titelpagina en de vele titels luidden: “ Met duizenden op stap door Pajottenland “ , “ De Pajotten : gastheren van wandelend België “ of Pajotten Hekelgem laten Nationale Wandeldag uitgroeien tot grandioos succes “. Ook nog vele felicitatiebrieven mocht de club ontvangen. Vermelden we nog dat Zijne Majesteit Koning Boudewijn op deze hoogdag voor de wandelclub een medaille ter beschikking heeft gesteld voor de grootste wandelclub (winnaar werd Wsv Aalter met 463 deelnemers voor de club uit Beernem met 449 deelnemers) na een verzoek van de voorzitter van de wandelclub. "
 WAG : Uw inzet voor de Hekelgemse wandelclub , was ook de wandelliga niet ontgaan ?
" Ja , gezien mijn inzet voor de wandelsport in het algemeen, had men op de liga te Aalter, mijn tussenkomsten en spreekvaardigheid tijdens de diverse vergaderingen al snel opgemerkt en werd mij een aanzoek gedaan om deel uit te maken van de beheerraad. Het zou dan ook niet alleen de beheerraad worden, maar het werd via de beheerraad als snel een functie in het dagelijks bestuur. Gedurende vele jaren nam ik als vertegenwoordiger van de Liga deel aan meerdere "verplichte" vergaderingen bij diverse instanties. Maar naast de verplichtingen vanuit de liga, werd ik ook aangewezen om als leider (niet als lijder) de promotiereizen naar Oostenrijk op mij te nemen. Ook hier kan ik met een gerust geweten op terugblikken, steeds werd er met veel belangstelling naar uitgekeken. Het was steeds gezelligheid troef.. Deze functie heb ik gedurende bijna 10 jaar met volle overtuiging vervuld, soms waren mijn inzichten of voorstellen niet steeds in overeenstemming met de andere leden, maar steeds werd er zoveel mogelijk rekening mee gehouden en dit in het belang van de wandelsport. "
WAG : Naast het inrichten van de Nationale Wandeldag in 1987 , zal ook 1989 u wellicht bijblijven als één der hoogtepunten in uw lange wandelcarrière ?
" Sinds mijn aansluiting in 1980 bij de Pajotten had ik inmiddels reeds heel wat afgewandeld. Maar 1989 heeft voor mij inderdaad een bijzondere waarde. Als eerste Belg mocht ik in dit jaar immers de onderscheiding van ‘ International Master Walker ‘ in ontvangst nemen. Ik was de veertiende wandelaar op de wereldranglijst die deze eer de beurt viel. Deze onderscheiding bekomt men als men deelgenomen heeft aan bijzondere wandelingen van de volgende landen: België, Luxemburg, Nederland, Ierland, Oostenrijk, Zwitserland, Denemarken en Japan. En als ik hier mag kiezen, hetgeen niet gemakkelijk is, want iedere streek en land heeft wel zijn eigen charme, is het dan toch Ierland die de bovenhand haalt. Enig mooi, de authenticiteit van de bewoners en hun leefgewoonten, zalig was dit destijds om het allemaal te kunnen meemaken. "
 WAG : Paul , wat zal u bijblijven als wandelaar ?
" Tijdens de week pak ik wel eens uit met het wandelen op de grote routepaden, en het is met fierheid dat ik kan zeggen, dat alle bestaande grote routepaden, in België, onder mijn voeten zijn gepasseerd, meer dan 6000 kilometer, heb ik aldus bewandeld. Hier terug een voorkeur geven is moeilijk, maar toch blijven de Ardennen een tikkeltje mijn voorkeur genieten, het is echter niet steeds gemakkelijk de diverse plaatsen te bereiken met het openbaar vervoer, vandaar dat het soms wel noodzakelijk is om een overnachting uit te zoeken, maar met een beetje goede wil lukt het wel. Ook heb ik reeds vijfmaal deelgenomen aan de Vierdaagse van Nijmegen en hier een pluim voor de inrichters, want een massa van om en nabij 40.000 deelnemers in goede banen leiden is niet min. De gezellige sfeer is gedurende deze vier dagen op de gehele omloop uniek in de wereld. "
WAG : Paul , heeft u nog een goede raad mee te geven aan de wandelaars ?
Als wandelaar kan ik een goede raad geven aan diegenen welke de wandelschoenen aantrekken : doe het op uw eigen tempo en overdrijf niet in het aantal kilometers, laat u niet meeslepen met anderen. U kent best uw mogelijkheden en na verloop van tijd zal u weten waar en hoeveel u uw grenzen kunt verleggen.
Paul we wensen u alvast nog veel succes toe en hopelijk kan u nog een tijdje mee wandelen.
|
